¿Que pasa?

Tijd voor een update! Uiteraard denk, praat en droom ik alleen nog maar in de Spaanse taal. Nou ja, het komt in de buurt… Wat is er gebeurd om het zover te laten komen? Je leest het in deze nieuwe ‘aflevering’!

Op naar Bocas!

Een paar dagen na mijn grote oversteek duik ik vanuit Panama-stad de nachtbus in, op naar Bocas del Toro, een eilandenarchipel van +200 eilanden aan de Caribische kust. Aangezien het carnaval in Bocas populair scheen te zijn (ik weet nog steeds niet waarom, want er gebeurde niet veel), was het duimen voor een plaatsje in de bus. Na ruim 2 uur in de rij, die niet eens zo lang was (dat zegt weer iets over het gemiddelde werktempo hier), heb ik mijn kaartje in de pocket en is het wachten op vertrek. Net voor zonsopgang arriveer ik in Almirante, het laatste stukje vaste land alvorens de eilandenarchipel begint.

De watertaxichauf brengt mij en zo’n 20 anderen in een 15-persoons bootje naar het eiland Isla Colon; mijn uitvalsbasis de komende weken.

 

Hostel & school: Spanish by the sea

Een kleine speurtocht later vind ik het hostel, waar Chris (de weekendreceptionist, die doordeweeks zijn dagen slijt op een vrijwel onbewoond eiland) me van harte welkom heet. Het hostel is ook de plek waar de lessen worden gegeven, en dus vind je tussen de kamers kleine open ruimtes met tafels, stoelen een schoolbord én hangmatten!

Ik slaap op een ruime nette kamer met 4 bedden die ik de eerste 2 weken alleen met een venezuelaanse  tikkeltje gekke vrouw (42, ziet eruit als 30 natuurlijk).


 



Het studentenleven

Vijf dagen per week heb ik van 8-12 uur les samen met een klein groepje ‘studenten’. Erg vreemd om na ruim 4 jaar weer in de schoolbanken te zitten, dit keer geheel vrijwillig. Het principe van de cursus is dat de lessen volledig in het Spaans worden gegeven, met af en toe een woordje Engels tussendoor. Wil je weten hoe ik me voelde de eerste paar dagenlang?  In vogelvlucht ging mijn gevoel van ‘huh?’ naar ‘aha!’ en van ‘help dit gaat nóóit lukken…’ naar ‘loos alarm, komt goed!’. Het voorzichtig toepassen van Spaans buiten de school (daag comfortzone) ging niet zonder hakkelen, maar hé oefening baart kunst! 

Gelukkig bestaan de dagen niet alleen uit Spaanse les en dus breng ik de middagen met name door met mijn nieuwe maten Anne & Theresa, alias Annie & Thierry. Wat heb ik veel gegeten, gedronken, in en op boten gezeten (nieuwe hobby), gedanst en vooral gelachen met deze chicas! Om mijn verhaal niet te lang te maken onderstaand een aantal hoogtepunten.
Isla Bastimentos
Dit redelijk grote eiland ligt op 10-20 min varen van Bocas en staat bekend om zijn mooie stranden (Isla Colon/Bocas heeft namelijk alleen stranden ver van het centrum en aan de andere kant van het eiland, zo’n 30 min per taxi), relaxte sfeer en prachtige natuur. Niets is minder waar! Een dorps- en boswandeling naar ‘Up in the hill’ een organisch cacao hutje verrast me op meerdere manieren: van heerlijke sapjes en watertandend lekker uitziende en vreselijk smakende chocoladetruffels, tot prachtige rood-zwarte kikkers in de tuin.
Samen met Annie en Thierry trotseer ik de jungle (ja trotseren, want slippers zuigen vacuüm in de modder en Anne zakt zelfs weg in een moeras) op naar een prachtig strand: Wizard beach. Met als persoonlijke gids een blije hond die continu voor ons uitloopt, op ons wacht en de route op z’n pootje kent.


  
  
  
  

Aangezien er in 1 dag nog altijd 24 uur zit, gaan Thierry en ik de volgende dag weer terug om het andere gedeelte van de eiland te ontdekken. Lucky us: met z’n 2’en in een watertaxi spotten we een zestal dolfijnen langs de boot.Eenmaal aan land bij de haven (dé dropoff om de entree voor een strand te omzeilen) struinen we rond over het prachtige park, omgeven door luxe vakantievillas. De warmte en het feit dat je maar 1 x leeft brengt ons tot een paar uurtjes chillen bij het privezwembad van een onbezette villa, even terug naar dat business class gevoel 😉



Het onbewoonde eiland: Chris’ farm

Chris de weekendreceptionist leidt zoals gezegd een dubbelleven; doordeweeks zondert hij zich af van de bewoonde wereld om in de weekenden weer te socializen. Voor deze ene keer wilde hij een kleine groep studenten een kijkje geven in zijn leven én de schoonheid van de natuur laten zien. Gelukt! Wat hebben we gezien? Fruitbomen/-planten met ananas, mango, sinaasappel, cacao (niet voor te stellen dat die sappige vrucht de basis vormt van chocolade), kleurrijke kikkers, waterval met ‘zwembad’, een merkwaardig ‘huis’ boven water, en nog veel meer… Topdag!

  


  
  



Van 25 naar 26

Samengevat zorgde een dag met taart, cocktails, strand, berichtjes en liedjes vanuit NL (El, je hebt talent!), een borreltje op school én een stapavond met foute Spaanse  muziek (@Iguana) tot besluit dat ik me niet alleen jarig, maar de volgende dag vooral ook een jaar (vertrippel dat maar een paar x) ouder voel. Muchos gracias allemaal!


  

Boats & beaches

Onvermijdelijk op een eilandenarchipel: boten en stranden. Klinkt vervelend en dat is het ook. En dus ben ik elke dag, mits het weer het toelaat, wel op een boot of bootje te vinden. Van fullspeed mini watertaxis die tevens fungeren als een drugsstore (no gracias), tot een supersonisch ogende watertaxi die maarliefst 2km per uur vaart op vol vermogen. Elke rit is weer een verrassing! Mijn favo eilanden waarvoor deze bootritjes noodzakelijk zijn: Isla carenero, Bastimentos en Zapatilla.


 

Natuurlijk is het niet altijd feest, en dus laat ik de twee keer dat ik met een paar meiden op een catamaran ben uitgenodigd waar een bachelorparty werd gevierd, inclusief overheerlijk diner (private chef) en een hilarische avond tot gevolg maar buiten beschouwing. Foto’s zeggen tenslotte meer dan 1.000 woorden…


  

Na regen komt…
Zo nu en dan nog meer regen! Ik ben en blijf Nederlandse dus tijd voor het aanstippen van ‘ons’ favoriete gespreksonderwerp. Het weer aan de Caribische kust staat bekend om zijn wisselvalligheid en dus vormen een paar fikse regenbuien voor het nodige water op het eiland, (weinig regen = geen water uit de kraan/het toilet). Gelukkig maakt de zon die na de regen toch meer dan regelmatig schijnt (hola zonnebrand & aftersun) meer dan goed!

Tijd om te gaan
Y entonces (= en dus, tot nu mijn favo Spaanse woord naast cucarachita, wat kleine kakkerlak betekent) bind ik na ruim 3 weken m’n kledingkast weer op m’n rug en spring ik in de watertaxi terug naar het vaste land om mijn laatste week Spaanse les door te brengen bij een gastvrouw in Boquete.

Chao!

Silke

P.s. automatisch op de hoogte blijven van een nieuwe post? Laat je mailadres achter ergens onderaan deze pagina (de techneut in mij is nog in opleiding) en je krijgt automatisch bericht van een nieuw verhaal.

De volgende keer in ‘Silke naar Latijns-Amerika’: Boquete.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s