Viva Colombia!

Inmiddels ruim een maand geleden stak ik de grens over van Midden- naar Zuid-Amerika en sindsdien dompel ik me onder in het Colombiaanse leven. Colombia? Je bedoelt dat land met niet al te beste (lees: gevaarlijke) reputatie vanwege het drugsverkeer met bijbehorend geweld (je bent geen Netflixer als je de serie Narco’s over werelds beroemdste drugsbaron Pablo Escobar niet kent) en de guerrilla’s van de FARC? 

Si, dat land! Een land waarvan ik voor mijn reis dacht dat het een no-go-area was voor een (blond) meisje dat solo reist. Waarom ik toch voor dit land heb gekozen? Ten eerste omdat ik vóór mijn reis al was getriggerd door de Colombiaanse schoonheid (3 op reis) en verschillende praatjes met backpackers die zo onder de indruk waren van dit land wisten te overtuigen om een enkeltje Colombia te kopen. En tweede omdat, nu ik hier ben, dit land zoveel meer te bieden heeft én de Colombianen maar al te blij zijn met toeristen die de stap durven te nemen zodat ze met plezier dat gewelddadige imago van zich af kunnen schudden. Laat mij daar een handje bij helpen…


Kleurrijk Cartagena

De eerste halte van mijn bezoek aan Colombia is Cartagena. Een stad vol kleur, muziek en sfeer aan de Caribische kust. De stad heeft een nieuw (zakelijk/modern) en oud gedeelte; een historische binnenstad met bijbehorende muur waar zo ongeveer elke straat leidt naar een verrassend pittoresk pleintje.


Cartagena bezit een van de weinige forten in Colombia: Castillo San Felippe, een groot fort  met mysterieus gangenstelsel. 



Een andere goede reden om Cartagena toe te voegen aan je bucketlist is het bruisende nachtleven. Van rooftopbars met uitzicht, ‘gangsters’ met box in de tas en cocktailbarretjes tot sfeervolle salsa op straat, overal is aanstekelijke muziek te horen. Als ik toch eens kon dansen…



Santa Marta en meer

Een lange weg langs de kust brengt me naar het warme Santa Marta, waar ik op een hostel stuit met een Nederlandse enclave; zo zie je ze nooit en zo zijn ze overal… 


Een van deze Dutchies wordt m’n nieuwe reisgenoot naar Tayrona park; een groot en bijzonder natuurpark, wat alleen het Scheveningen van Colombia is op een warme zondag; overvol. Maar ach, met weer een beleving, en mooie (lees: toeristarme) foto’s rijker, belanden we in het hostel.




Waar ben ik?

Op weg naar Ciudad perdida, oftewel de verloren stad van Colombia. Een klein stuk van Santa Marta, slechts 4 dagen/44 km lopen door de Siërra Nevada, begin ik toch maar weer aan een nieuwe hike. En gelukkig is dit het meer dan waard, sterker nog: sla deze plek alsjeblieft niet over, hoe weinig tijd je ook hebt in dit land.


Ondanks de hitte, gladheid, muggen en andere steekbeesten, vieze zweetluchtjes in de bedden (om over onszelf nog maar te zwijgen) en de lange afstanden is deze tocht alle moeite meer dan waard. Prachtige landschappen trekken aan mijn ogen voorbij, ik maak vrienden met m’n NL’se maat en een Colombiaanse familie, speel spelletjes met romantisch kaarslicht (there’s only one mrs. President) en we dineren (ook met romantisch kaarslicht) in the middle of nowhere. 




Oh en daarnaast bezoeken we natuurlijk de plek waar het allemaal om draait: the lost city welke je na het beklimmen van 1.200 traptreden bereikt. Aangezien mijn Spaans niet ver genoeg rijkt om alles te begrijpen, deel ik de korte versie met je: in een ver ver verleden stonden er huizen op de plekken van de  cirkels en leefde hier een van de lokale en redelijk spirituele stammen. Hoe hoger je woonde, hoe belangrijker je was. 



De gevaarlijkste stad van de wereld

Dat was Medellin tot een aantal (ruim 20) jaar geleden, met een dodental drie keer zo hoog als de gevaarlijkste stad ter wereld nu is. Colombia, en met name Medellin heeft een gewelddadige geschiedenis, onder andere vanwege de machtigste man die Colombia rijk is geweest: Pablo Escobar. Door biljoenen te verdienen met drugshandel, kocht hij de politie, het leger, de guerrilla’s en zelfs politiek om. 

Deze man had Colombia in zijn greep en won de armen voor zich door hen huizen/hoop te geven. Toen ‘Robin Hood’ ging voor het presidentschap (Pablo verdiende zijn geld zogenaamd in vastgoed in Amerika en Colombia) is zijn ware aard uitgelekt en begon de jacht op hem en zijn handlangers. Daar waar de Colombiaanse overheid geld uitloofde voor het omleggen van drugsbaronnen (zogenaamde Narco’s), gaf Pablo dubbel zoveel voor het omleggen van  politieagenten. Een drugsoorlog volgde waarbij Pablo een bommetje hier en daar, het laten crashen van een vliegtuig om een presidentskandidaat uit te schakelen en het bezetten van het regeringsgebouw niet schroomde om druk uit te zetten op de regering voor vrij spel. Niet vreemd dat Colombianen niet trots zijn op deze man en de drugshandel die het land veel schade heeft gebracht.

Hoewel Medellin een aantal jaar geleden dus nog onbegaanbaar was, hangt in het grootste gedeelte van de stad een heerlijke sfeer. Ondanks dat de wonden nog vers zijn, of juist daardoor, verwelkomen de Colombianen je stuk voor stuk met een grote glimlach en een warm hart.

Een van de jongeren die de transformatie van Medellin heeft meegemaakt organiseert gratis walking tours door de stad, waar hij open en eerlijk vertelt over vroeger, maar waar vooral optimisme en kracht de boventoon voert. En dat is precies wat me raakt in dit land: ondanks een bloederige recente historie (en nog steeds is het onrustig op bepaalde plaatsen) zijn de Colombianen vrolijk, trots, optimistisch en tegelijkertijd op zoek naar manieren om nog beter te worden. Kunnen wij als klagende Nederlanders nog iets van leren 😉



Wat is er verder in Medellin te beleven? Naast een metrokabel met uitzicht over deze miljoenenstad, een aantal stapavonden tussen de locals en tal van hippe eettentjes in de wijk El Poblado, bezoek ik de halve finales van de nationale competitie en klap en zing uit volle borst mee voor ‘las rojas’ die winnen met penalty’s (en dat betekent huilen voor álle fans, ook de mannen met tattoos van de club).


Mijn smaakpapillen hebben het naar hun zin tijdens een exotische vruchtentour. Lulo (mijn favoriet!), tomate del arbol, guayaba, higo, mamoncillo en nog zo’n tien fruitsoorten meer laten me kennis maken met een voor mij nieuw stukje wereld. 


Met als toetje een bliksembezoek aan een overdekt ‘winkelcentrum’. Daar word je hebberig van, of niet…

Guatape 

Om het stadsleven even te ontvluchten, spring ik in de bus naar Guatape; een kleurrijk dorpje op twee uur van Medellin. Niet alleen kun je hier dwalen in pittoreske straatjes…



…ook vind je in guatape de ‘piedra de penol’, een enorme rots die precies 740 stappen tot de top telt. En die top is de moeite waard; een prachtig uitzicht over een meer die zijn plekje heeft veroverd tussen glooiende heuvels. Wauw! 


Na al die rustgevende plaatjes is het tijd voor actie! Geweer: check, vervallen mansion van Pablo E.: check, (weliswaar enthousiaste) tegenstanders: check. Drie keer raden wat het wordt… paintballen! Met als bonus een merkwaardig visitekaartje mocht ik nog iets ‘nodig’ hebben. Tja, het blijft Colombia…


Om m’n maag te vriend te houden (lang leve busreizen), de volgende keer meer over mijn nieuwe liefde Colombia!

Advertisements

One thought on “Viva Colombia!

  1. Dory says:

    Alhoewel ik ervan overtuigd ben dat Colombia een prachtig land is, ben ik toch blij dat je weer verder getrokken bent. Het ‘aanvullend commentaar’ heb ik inmiddels al vernomen, maar dat maakt dit verslag er niet minder mooi op. 🙂
    En alweer die indrukwekkende foto’s! Prachtig!
    Groetjes uit een waarschijnlijk iets kouder Holland.
    Stay safe!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s