Breath taking Bolivia

Als iets geen twijfelpunt in m’n leven is dan is het wel of ik Bolivia als adembenemend moet omschrijven. Onder andere de hoogste stad ter wereld zorgde ervoor dat ik me regelmatig als een kettingrokende vis op het droge voelde (zuurstof, ik wil nú meer zuurstof!) als ik ook maar 5 meter omhoog liep. Terugkijkend naar de foto’s kan ik dan weer naar adem happen als ik zie op welke plekken mijn voeten de bodem raakten. Ga je mee terug in de tijd?

De grens over

Vanuit Peru cross ik in een busje volgepakt met Bolivianen met een nieuw parfum – de zwetende kip was in de bonus denk ik – naar Copacabana, waar een nieuwe bus klaar staat om me naar La Paz te brengen. Via een veerpont. “Uh, boeiend”, hoor ik je denken. Klopt! Ik zal nooit meer zonder weemoed op een veerboot stappen zonder terug te denken aan die gekke Bolivianen die een paar platformen met daarop bussen en auto’s kris kras op het water laten dobberen naar de overkant. 


Als passagier haal je de overkant zonder zorgen met een kleine boot. Ik had al afscheid genomen van m’n backpack maar zie een half uur later toch een bus verschijnen die verdacht veel lijkt op de mijne. He survived!


Op zoek naar gevaar

Over survivallen gesproken, je voelt pas als je leeft als je vlak langs een klif omlaag raast toch? Daarom besloot ik een van de (voormalig) gevaarlijkste wegen ter wereld af te dalen. De camino de la muerta (death road) is ruim 60 kilometer lang met een beginpunt op 4.700 meter (temperatuur: koud) en de finish ruim 3,5 kilometer lager op 1.100 meter (temperatuur: tropisch). Jaren geleden was dit de enige verbindingsweg was tussen La Paz en het noordoosten en daarom vielen er regelmatig doden door te ruim genomen bochten of een andere inschattingsfout. 

Inmiddels wordt de weg vrijwel alleen door helden op sokken zoals ik gebruikt om met gierende banden en piepende remmen over dit smalle pad af te dalen. Wat was het gaaf! Zolang je de remmen ingeknepen houdt, manoeuvreer je je makkelijk door de bochten, over grindpaden en langs loslopende kippen en kinderen. Onderweg genoeg tijd om te stoppen en adembenemende plaatjes te schieten.

Zout

Bij gebrek aan zee en behoefte aan zout waag ik me aan een 3-daagse tour door een zoutvlakte zo groot als een kwart van Nederland (voor de enkeling zonder parate kennis: 10.500 km2). 


Gewapend met twee Vlaamse vrienden, twee Amerikaanse vriendinnen en een gekke Noor stap ik in een jeep die ons niet alleen langs grote witte vlakten brengt, maar ook stopt bij een verlaten treinspoor, gekleurde meren, half verlaten dorpjes, blatende lama’s, torenhoge cactussen en nog wat ‘oke’ landschappen brengt.

Om dan vervolgens de zon te zien verdwijnen achter een immense vlakte met… Z O U T! Daar kun je je prima vermaken met plastic dino’s, een lama en een camera 🙂

Slapen doe je in natuurlijk stijl in een zouthotel of in een verlaten hotelletje met een hot spring voor de deur zodat je vanuit het warme water de zuidelijke sterren kunt bewonderen. Minpuntje is dat het iets te koud was (onder de 0 graden) om m’n mond open te houden van verbazing. Wat was dit mooi!



Petosi

Vanwege die kou besluit ik het tempo iets op te voeren en reis ik na Uyuni door naar Petosi; de hoogste stad ter wereld, die vooral bekend staat om de nog altijd functionerende zilvermijn. Mijn sieraden zal ik nooit meer met hetzelfde gevoel dragen nu ik met eigen ogen heb gezien in wat voor barre omstandigheden zilver gewonnen wordt. 


Waarom zou je hier  werken? Omdat het werk in verhouding goed betaalt (zo’n vier keer meer dan een normale job) en je als zelfstandige aan de slag kunt. Weegt echter lang niet op tegen de lage levensverwachting, onzekere opbrengst en donkere stoffige wereld waar je je elke dag in begeeft. Voordeel is dan weer dat je de hele dag door op coca bladeren kunt kauwen en de vrijmiborrel regelmatig uit de hand loopt om de goden te eren… 


Sucre

Naast zout heeft Bolivia ook wat zoets in de aanbieding: de hoofdstad Sucre! Een prachtige stad die mij vooral blij maakt door de (éindelijk) aangename temperatuur. Heerlijk om rond te struinen door steegjes en kleurrijke markten.


Nu staan begraafplaatsen niet zo hoog op mijn verlanglijstje, maar een bezoek aan de laatste rustplaats van deze Bolivianen leek eerder op een kunstwerk dan op een rouwplaats. Veel studenten brengen hier middagen studerend door, waardoor deze bijzondere plek alles behalve griezelig of verdrietig aanvoelt.

Boven de grond staan kleine ‘gebouwen’ waar kisten achter een laagje beton verwerkt. In plaats van een grafsteen wordt de overledene herdacht in een mini etalage met persoonlijke spullen en bloemen. 

Sommige welgestelde families of juist beroepen hebben een eigen tempel. Zo liggen de brandweermannen apart en is er zelfs een apart gebouw voor studenten die te vroeg het leven hebben verlaten.


Na Sucre neem ik een vlucht naar Santa Cruz om van daaruit een 15 uur durende treinreis naar de grens met Brazilië te maken. Daarover de volgende keer meer in Silke in Latijns Amerika!

Advertisements

2 thoughts on “Breath taking Bolivia

  1. jgommans says:

    Heerlijk om te lezen! En wat ben je toch een awesome schrijfster! Cant wait to see you back home! Safe travels girl and sys! Xx

    Like

  2. Dory says:

    Wow, superlatieven schieten te kort. Wat heb jij een schat aan levenservaring opgedaan! Prachtig! En dan heb je die laatste weken nog niet genoemd. Ik kan niet wachten totdat de fotoboeken klaar zijn. (anno 2018 pakweg?)
    Tot snel. xxx

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s